Plaagdieren Overzicht

Een overzicht van plaagdieren

Het Zilvervisje

Het Zilvervisje Franjestaarten, niet geheel terecht ook wel zilvervisjes genoemd, is een “groep” van primitieve, ongevleugelde insecten waaronder de zilvervisjes (Zygentoma) en rotsspringers (Microcoryphia) vallen. De Nederlandse naam is afgeleid van de wetenschappelijke naam van het historische taxon “Thysanura” (thysan = borstel; ura = staart) waar de dieren ooit in waren ondergebracht. Er bestaat tegenwoordig grote twijfel aan of de franjestaarten een monofyletische groep vormen, maar dat doet aan de betekenis van de inmiddels ingeburgerde Nederlandse naam voor de groep niets af. In Nederland en België komen weinig soorten voor; veel mensen zullen echter wel eens een zilvervisje of een papiervisje hebben gezien. Thysanura? De Nederlandse naam “franjestaarten” kon lange tijd worden opgevat als synoniem voor een van de vele betekenissen van het taxon “Thysanura” (meestal geclassificeerd als orde), dat op zijn beurt in de betekenis van franjestaarten strikt genomen als Triplura door het leven had moeten gaan (zie onder Thysanura). Veel literatuur behandelt de dieren echter (nog) als de orde Thysanura in de subklasse Apterygota (die eveneens verouderd is). Lichaamsbouw Franjestaarten zijn enigszins dorsoventraal afgeplatte, langwerpige insecten, met drie lange staartachtige aanhangsels aan het uiteinde van het achterlijf. De monddelen zijn mandibulaat, waarbij elke mandibel tweearticulatiepunten heeft met de kopcapsule. De samengestelde ogen zijn klein of geheel afwezig en staan ver uiteen. Ocelli kunnen aanwezig zijn maar ook ontbreken. De tarsi bezitten drie tot vijf segmenten. De ‘staarten’ worden gevormd door twee cerci en een mediale caudale draad. Het achterlijf bestaat uit elf segmenten, waarvan het laatste vaak is gereduceerd. Van een echte gedaanteverwisseling is geen...

De Huismuis

De huismuis (Mus musculus) is een knaagdier uit het geslacht Mus van de onderfamilie Murinae. Deze soort heeft zich in de voetstappen van de mens over vrijwel de hele wereld verspreid. Hierdoor is de huismuis na de mens het zoogdier met de grootste verspreiding ter wereld. Kenmerken Huismuizen hebben een zachte, bruingrijze vacht die op de buik iets lichter is dan op de rug. Ze hebben grote ogen en oren, zij het niet zo groot als die van de bosmuis. Ook heeft de huismuis een karakteristieke muffe geur. De geringde, geschubde staart is ongeveer even lang als de muis zelf. De grootte van de huismuis is onder andere afhankelijk van de habitat: muizen op eilanden zijn vaak groter dan op het vasteland. Een volwassen huismuis heeft een kop-romplengte van 7-10 cm, een staartlengte van 6-10 cm en een lichaamsgewicht van 10 tot 45 gram. Vrouwtjes zijn meestal zwaarder dan mannetjes. Levenswijze Huismuizen zijn echte alleseters. Ze hebben een voorkeur voor granen, zaden, noten, wortelen en insecten, larven en wormen, maar bij gebrek aan beter voedsel kunnen ze ook papier of zelfs zeep en lijm eten. Ze eten het liefst vet- en eiwitrijkvoedsel, koolhydraatrijk voedsel als fruit en groene planten worden minder vaak gegeten. Graanzaden pakken ze beet met hun voorpoten, draaien het op zijn kop en eten zo’n twee derde van de zaad. Per dag eten ze zo’n 3,5 gram. Huismuizen kunnen overleven zonder water te drinken, zolang het voedsel dat ze eten voor minstens 15 à 16 procent uit water bestaat. Huismuizen zijn voornamelijk ’s nachts actief. Ze maken een rond hol in de grond, dat met een ingang...

De Bruine Rat

De bruine rat (Rattus norvegicus) is een zoogdier, behorende tot de orde van de knaagdieren. De soort is ook wel bekend onder de namen Noorse rat, rioolrat, waterrat, stadsrat, of kortweg rat met variëteitenlaboratoriumrat en tamme rat. Met de naam “waterrat” wordt vaker de woelrat bedoeld. De bruine rat is een van de succesvolste zoogdieren ter wereld en komt tegenwoordig over bijna de gehele wereld voor tot in de binnenlanden van Afrika. Zijn oorspronkelijke verspreidingsgebied was waarschijnlijk een deel van Noord-China. Zijn nauwste verwanten zijn de Aziatische soorten Rattus pyctoris en Rattus nitidus. De wetenschappelijke naam norvegicus, die in het Nederlands Noors betekent, heeft niets te maken met de oorsprong van de bruine rat. Sommige wetenschappers zeggen dat de naamgeving te maken heeft met de bewering dat in Noorwegen voor het eerst begonnen was met wetenschappelijk onderzoek naar dit knaagdier. Die Noorse onderzoekers moeten hun onderzoek dus op ratten buiten Noorwegen verricht hebben, want de soort werd pas in 1790 voor het eerst in Noorwegen waargenomen terwijl de toevoeging norvegicus al in 1769 werd gegeven. Uiterlijk De kop-romplengte bedraagt 21 tot 29 cm, de staartlengte is 150 tot 230 mm en het lichaamsgewicht 150 tot 520 gram. De zwaarst bekende bruine rat woog 794 gram. Mannetjes worden groter dan wijfjes. De bijna kale staart is altijd korter dan het lichaam. De staart heeft 160 tot 190 ringen. Het dier heeft kleine licht behaarde oren en, in het wild, over het algemeen een ruige grijsbruine vacht. De vacht is aan de buikzijde lichtgrijs van kleur. In het wild komen verscheidene variaties voor, van zwart tot bruin. Soms zijn de voorpoten zeer licht van kleur,...

De Zwarte Rat

De zwarte rat (Rattus rattus) is een knaagdier van het geslacht Rattus uit de onderfamilie Murinae (muizen en ratten van de Oude Wereld). De zwarte rat is ook wel bekend onder de namen scheepsrat, huisrat, dakrat enpestrat. In Nederland is de soort bijna volledig verdrongen door de bruine ratten, hoewel er berichten zijn dat het dier in het zuiden weer meer voorkomt.[2] De zwarte rat is de belangrijkste verspreider van de pest en kan ook bij de overdracht van andere ziekten op de mens een rol spelen. Uiterlijk Ondanks zijn naam komt de zwarte rat in verschillende kleurvarianten voor. De kleur verschilt van zwart tot lichtbruin, de buikzijde is lichter van kleur. Zwart is wel de meest voorkomende kleur in stedelijke gebieden. Een volwassen zwarte rat wordt 150 tot 240 mm lang en 145 tot 280 gram zwaar. De zwarte rat groeit zijn hele leven door. Hij heeft een staartlengte van 115 tot 260 mm, even lang of langer dan de rest van het lichaam. De staart heeft 200 tot 260 ringen. De zwarte rat verschilt van de bruine rat door de langere, ruigere vacht, de grotere, dunner behaarde oren, de grotere ogen en de langere, dunnere staart. Gedrag De zwarte rat leeft voornamelijk in de buurt van havens, schepen en gebouwen als pakhuizen en supermarkten met een ruime voedselvoorraad, en in gebouwen met holle muren of kleine zolders. In tropische gebieden leeft hij voornamelijk op daken. Anders dan de bruine rat legt de zwarte rat geen ondergrondse gangen aan, en ontbreekt hij in meer open gebieden. Het is een nachtdier. De zwarte rat is een alleseter, met een...

De Steenmarter

              De steenmarter of het fluwijn (Martes foina) is een roofdier uit de familie der marterachtigen (Mustelidae). Hij lijkt veel op de boommarter. De steenmarter leeft in een groot gedeelte van Europa, en is steeds vaker ook rond woningen te vinden. Het is een omnivoor met vleesetende inslag. De steenmarter is een opportunist en hij past zich makkelijk aan aan verscheidene omstandigheden. Kenmerken De steenmarter heeft een bruine vacht met een witte tot grijswitte keelvlek. Door de keelvlek loopt een donkere streep die de vlek in twee helften splitst. De populatie op Kreta heeft slechts een kleine grijze vlek op de keel. Hij verschilt van de boommarter door de keelvlek, die bij de boommarter geel is, de minder behaarde voetzolen, de smallere oren en de bredere, kortere snuit. De kop-romplengte is 40 tot 48 centimeter. De staart wordt gemiddeld 26 centimeter lang. De dieren worden gemiddeld 12 centimeter hoog en wegen 1,3 tot 2,5 kilogram. Mannetjes worden zwaarder dan vrouwtjes. Voedsel en gedrag De steenmarter is overwegend een carnivoor. Muizen, ratten, woelmuizen en eekhoorns staan bij de steenmarter op het menu. Ook eet hij vruchten, bessen, kersen, vogels en eieren. Soms eet hij ook kikkers enhagedissen. Op sommige plaatsen eet hij juist voornamelijk vruchten, insecten en aas. De steenmarter jaagt op kippen en ander pluimvee binnen een korte tijd uit hun hokken en rennen, dit tot ergernis van (hobby)pluimveehouders. Daarbij is een aantal van vijf tot tien kippen per nacht niet ongewoon. De steenmarter kan ze naar de meest onmogelijke plaatsen meeslepen, zoals op daken en over hekken. De steenmarter leeft meestal solitair....

Broodkevers

Uiterlijk van broodkevers: De broodkever is 0,2 tot 0,4 cm lang, langwerpig ovaal, fijn behaad. Kleur: bruin tot roodbruin. De dekschilden vertonen fijne lengtestrepen. Het halsschild bedekt de kop als een soort monnikskap. De antennen staan ver uit elkaar. De larven zijn 0,5 mm lang, hebben pootjes en kunnen zich goed verplaatsen. Ontwikkeling van broodkevers: Volledige gedaanteverwisseling. Het vrouwtje legt 50 tot 60 eitjes, liefst op donkere plaatsen. Bij 18°C komen de larven na 28 dagen uit; ze verpoppen zich na 4 vervellingen. Ontwikkelingsduur is 7 maanden bij 18°C; bij 26°C 2 maanden; bij 30°C zeer snel (1 maand). In niet-verwarmde ruimten komt per jaar 1 generatie voor; in verwarmde ruimten zijn dat er jaarlijks 2 tot 3. Bij lage temperaturen staat de ontwikkeling vrijwel stil. Leefwijze van broodkevers: De uit het ei gekomen larven kunnen tot 8 dagen zonder voedsel. Het voedsel van de larven bestaat uit allerlei harde, droge zetmeelhoudende producten (bijv. macaroni, bouillonblokjes, honden-  en kattenbrokjes). Schade/overlast door broodkevers: De larven van de broodkever boren zich door de voedingsmiddelen een weg naar buiten en laten ronde gaatjes achter. De kevers boren zich door verpakkingen heen (plastic, papier en zelfs folie). Verminderen van de kwaliteit van de voorraad door knaagschade en vervuiling vanwege de uitwerpselen. In meelachtige producten treft men de cocons van de broodkeverlarven vaak aan tegen de wanden en op de bodem van de verpakking. Bestrijding van broodkevers: Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van broodkevers kunt u het best contact op nemen...

Graanklanders

Algemeen Zeer algemeen in graanopslagplaatsen. De graanklander kan -in tegenstelling tot de rijst -en maisklander – niet vliegen. Deze keversoort tasten meestal hele graankorrels aan. Zij kunnen echter bij afwezigheid hiervan ook andere vaste meelspijzen of zetmeelhoudende waren als vermicelli, macaroni,    erwten, kastanje, eikels hondenbrood, ect. Aantasten Uiterlijk van graanklanders: Deze klanders zijn 3-5 mm groot. Deze graanklander verschilt duidelijk van zijn familieleden de rijst -en maisklander, doordat bij de graanklander de vleugels ontbreken en de    dekschilden aaneen zijn gegroeid. Zij hebben knotsvormige antennen die halverwege geknikt zijn als een elleboog. De klanders hebben een cilindrisch hard lichaam, dat rood-bruin tot zwart van kleur is. Het halsschild van deze klanders is relatief groot en nauwelijks korter dan de dekschilden. De graanklanders heeft voorts in het halsschild ovaalvormige putjes, terwijl de lijnen op de dekschilden duidelijk gescheiden zijn. De rijst- en maisklander hebben ronde putjes in het halsschild, terwijl de lijnen op de dekschilden dicht bij elkaar liggen. Deze schilden hebben voorts 2 paar oranje vlekken. Het verschil tussen de rijst- en maisklander is alleen te zien door een gedetailleerde studie van de genitaliën. Ontwikkeling graanklanders: Volledige gedaantewisseling. De vrouwelijke kever boort met haar snuit een gaatje in de graankorrel en legt hierin 1 ei, waarna zij het gaatje weer dicht maakt met een afscheidingsproduct, dat dezelfde kleur heeft als het graan. Op deze wijze kan zij 2 tot 3 eieren per dag leggen; doordat ze betrekkelijk lang leeft, kan ze in totaal wel een paar honderd eitjes leggen. Uit het ei komt een witte, pootloze larve. Deze vreet de hele korrel leeg en verpopt zich daarna in...

Meelmotten

Uiterlijk van een meelmot: Een volwassen meelmot is ca. 1 cm lang en heeft een spanwijdte van 2 tot 2.8cm.\ Voorvleugels grijs, achtervleugels geelwit. De larve van de meelmot is wit; de pop is 7 tot 9mm lang Ontwikkeling van meelmotten: Volledige gedaanteverwisseling In verwarmde gebouwen komen ca. 2 tot 3 generaties p/jaar voor Duur van ei tot imago: bij 18 tot 20 graden C ca. 90 dagen (bij 17 graden  C is dat 150 dagen). Bij temperaturen lager dan 13 graden C staat de ontwikkeling vrijwel stil. Meelmotten komen voor in allerlei levensmiddelen, zoals meel, zemelen, havermout enz. De vrouwtjes leggen 600-700 eieren, los in het product. De larven maken spinsels, meel gaat dan in trossen samenhangen Leefwijze vanmeelmotten: De uit de eitjes komende larven van de meelmot voeden zich met allerlei levensmiddelen; de andere levensstadia tasten niets aan. Volwassenen larven verlaten hun voedselbron om op zoek te gaan naar een verpoppingplaats (naden en kieren). Schade door meelmotten: Materiaal- en kwaliteitsverlies door aantasting van meel, meelproducten, cacao, chocolade, gedroogde groenten, vruchten,    noten  en andere plantaardige producten. Verontreiniging door spinsels en uitwerpselen van de larven. Meel dat door de larven van de meelmot is samengesponnen, kan voor verstopping zorgen. Bestrijding van meelmotten : Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van meelmotten kunt u het best contact op nemen met...

De huisboktor

De huisboktor heeft zich gedurende de laatste decennia in ons land ontwikkeld tot één van de schadelijkste houtvernielende insecten. De larven van deze kever, die meerdere jaren ( 3-15) in het hout leven, tasten vooral het hout (naaldhout) van schuren en huizen aan, in het bijzonder het dakbeschot en de dikke steunbalken van de daken. De schade kan soms zodanig zijn, dat de draagkracht van het aangetaste hout aanzienlijk vermindert. Uiterlijk en leefwijze van een huisboktor: De kevers verschijnen doorgaans van mei tot augustus en zijn 8-25 mm lang, waarbij het mannetje duidelijk kleiner is dan het vrouwtje. Ze zijn grijs tot zwart, ook wel donkerbruin van kleur. Kort na de paring legt het wijfje 140 tot 200 eieren in naden en spleten van het hout of in oude gangen nabij de uitvliegopeningen. De larven, die na enige tijd uitkomen, boren zich in het hout en houden zich in het begin dicht onder de oppervlakte op maar naarmate ze ouder worden gaan ze dieper het hout in. In de winter houden ze zich in onverwarmde ruimten stil in hun gangen en vreten niet of nauwelijks. Vooral in de zomer kan men ze horen knagen. De verpopping geschiedt in het voorjaar. De larve maakt hiervoor een verpoppingkamer in het hout. In de regel wordt ook de toekomstige uitgang naar buiten reeds voor de verpopping uitgeknaagd. Er blijft slechts een zeer dun laagje hout aanwezig, waarna de kever later de uitvliegopening uitknaagt. Schade door de huisboktor: Vaak worden dakconstructies aangetast, waarbij zelfs dikke balken in een aantal jaren nagenoeg geheel worden verpulverd. De huisboktor tast uitsluitend het naaldhout aan. Bij grenen...

Stofluizen

Uiterlijk Klein 5mm lang. Kan verschillende kleuren hebben waaronder: bruin, wit of grijs. Lopen snel en schoksgewijs, sommigen soorten hebben vleugels. Ontwikkeling Het Vrouwtje produceert ongeveer 100 eitjes per levensduur. Het eistadium duurt gemiddeld 15 dagen. De larven zullen na 30 dagen volwassen zijn. Maximale levensduur is 5 tot 9 maanden. Leefwijze Komt voor op donkere, vochtige plaatsen. Voed zich met algen, stuifmeel en schimmels. Komt ook voor in voorraden levensmiddelen en in oude boeken. Wering/preventie Levensmiddelen niet vochtig opslaan en bewaren. Indien ruimtes droogstoken en goed...

Kattenvlooien

Uiterlijk van de kattenvlo: De kattenvlo is zijdelings afgeplat, lichtgeel tot zwart, vleugelloos en heeft goed ontwikkelde springpoten. De zelden voorkomende hondenvlo heeft nagenoeg hetzelfde uiterlijk. Het verschil zit hem in de lengte van de eerste wangtandkam. Bij de hondenvlo is de eerste wangtandkam ongeveer half zo lang als de tweede; bij de kattenvlo is de eerste tand van de wangenkam iets korter dan de tweede. Ontwikkeling van de kattenvlo: Volledige gedaanteverwisseling. Duur van het eistadium enige dagen tot enkele weken. Wijfje legt 4 tot 8 eitjes na elke bloedmaaltijd, in totaal tot enkele honderden. Duur van ei tot volwassen dier ca. 4 tot 6 weken bij kamertemperatuur. Het popstadium kan gedurende lange tijd in rust verkeren. Een volwassen kattenvlo kan ca. 1 jaar oud worden. Leefwijze van de kattenvlo: De kattenvlo voedt zich met bloed van honden of katten, bij de mens kan de kattenvlo niet overleven, maar doet wel een proefbeet. Leeft zowel op de gastheer (hond of kat), als in of nabij de slaapplaats van de gastheer. De larven leven van dode insecten of uitwerpselen van volwassen vlooien. Eieren worden meestal niet gelegd op de gastheer, maar ergens op de grond. Schade/overlast door kattenvlooien: Kattenvlooien kunnen als tussengastheer optreden voor verschillende lintwormen, vooral voor de hondenlintworm. Wering/preventie van kattenvlooien: Huisdieren regelmatig controleren op de aanwezigheid van vlooien; dit kan met de zogenaamde vlooienkam. Dagelijks zorgvuldig stofzuigen, zeker vlak voor de vakantie. Wat kunt u zelf doen tegen kattenvlooien: Kleden en matten uit de honden- en kattenmand in de zon hangen en goed uitkloppen (indien mogelijk wassen bij 60°C). Zorgvuldig stofzuigen (stofzak weggooien). Huisdieren zonodig behandelen met...

Mieren

Er zijn veel verschillende soorten (tuin)mieren zo is er bijvoorbeeld de zwartbruine wegmier, bruine mier, glanzende houtmier, grote gele grondmier Uiterlijk van een mier: De werksters van de tuinmieren zijn alle 0,3 tot 0,4 cm lang (alleen de   glanzende houtmier is meestal iets forser tot ca 0,5 cm); antennen altijd geknikt. De koninginnen zijn gevleugeld, groter dan werksters. Ook de mannetjes zijn gevleugeld, maar kleiner dan werksters. De kleuren zijn vaak beschreven in de naam. Ontwikkeling van mieren: Volledige gedaanteverwisseling. Een tuinmierenkolonie is ’s winters in rust, tenzij het nest zich nabij een warmtebron bevindt. De eiafzetting vindt plaats in het voorjaar en de zomer. De werksters leven soms 2 tot 3 jaar. Leefwijze van mieren: Koninginnen en mannetjes ondernemen met grote aantallen tegelijk in de zomer een “bruidsvlucht”, hierbij bevruchten de mannetjes de koninginnen. De mannetjes sterven na de bruidsvlucht, de koninginnen gaan nieuwe nesten inrichten. Uit de gelegde eitjes komen weer werksters. Tuinmieren voeden zich met andere insecten en zoetigheid. Zo verzamelen ze bijvoorbeeld honingdauw, een uitscheidingsproduct van bladluizen. De glanzende houtmier heeft vaak nesten in rottend hout onder de grond. Nesten vooral buiten, van waaruit de werksters soms terecht komen in woningen. Bestrijding van mieren: Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van mieren kunt u het best contact op nemen met...

Bruinband Kakkerlakken

Uiterlijk van bruinband Kakkerlakken: De bruinband kakkerlak lijkt op de duitse kakkerlak maar heeft geen lengtestrepen op het borstschild en heeft langere antennes. Mannetje heeft langere vleugels dan het vrouwtje. Heeft een lichte dwars streep op borstschild en achterlijf. Ontwikkeling van bruinband Kakkerlakken: Periode van ei tot volwassen dier duurt ongeveer 100-140 dagen, bij 30C, en 8 maanden bij 24C. Vrouwtje produceert ongeveer 16 eitjes per eipakket. Volwassen dier wordt tussen 3 en 4 maanden oud. Leefwijze van bruinband Kakkerlakken: Komt voor op drogere plaatsen als de duitse kakkerlak. Is niet licht schuw. Zit vaak achter schilderijen, boekenkasten en behang. Eet graag zetmeel producten en stijfsel van behang en boekenlijm. Schade door bruinband Kakkerlakken: Bevuilen van voedingsmiddelen. Dragen en verspreiden van bacteriën en mijten. Bestrijding van bruinband Kakkerlakken: Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van bruinband Kakkerlakken kunt u het best contact op nemen met...

Amerikaanse Kakkerlakken

Uiterlijk Amerikaanse Kakkerlakken: Volwassen dier glanzend roodbruin, met lichtgele plekken op vleugels en  pronotum. Lengte ca. 2,8 tot 4,4 cm excl. de lange antennes. Mannetjes hebben vleugels die achter het achterlijf uitsteken, bij vrouwtjes bedekken de vleugels juist het achterlijf. De larve heeft hetzelfde uiterlijk als het volwassen dier, maar ongevleugeld; kleur bleekbruin; larven vervellen tijdens groei 7 tot 13 maal. Het eipakket heeft een bruin-zwart chitine-omhulsel; bevat ongeveer 16 eitjes. Ontwikkeling van Amerikaanse Kakkerlakken: Onvolledige gedaanteverwisseling. Duur van het eistadium 5 weken bij 30°C; 7 weken bij 25°C. Volwassen wijfjes produceren gemiddeld 20 tot 60 eipakketjes gedurende hun leven, welke zij na 1 tot 6 dagen afzetten op een gunstige, verscholen plek. Duur larvale stadium 5 tot 9 maanden bij ca. 30°C; bij lagere temperatuur tot langer dan 1 jaar. Duur van ei tot volwassen dier 6 tot 10 maanden bij 30°C en langer dan 1 jaar bij een lagere temperatuur. Maximum leeftijd volwassen dier 2 jaar Leefwijze van Amerikaanse Kakkerlakken: Lichtschuw, alleseter, bij voorkeur voedingsmiddelen van de mens. Amerikaanse kakkerlakken kunnen 4 tot 6 weken zonder voedsel leven; geen voorraadvorming. Optimale ontwikkeling/activiteit bij 28°C; geprefereerde temperatuur 25  tot 33°C. Donkere, warme, vochtige plaatsen. Verspreiding voornamelijk via internationaal handelsverkeer van vooral voedingsmiddelen. Schade/overlast Bevuilen van voedsel; zijn dragers van bacteriën en mijten; verslepen smetstoffen (salmonellosen). Wering/preventie van Amerikaanse Kakkerlakken: Voedsel ontnemen door te zorgen voor een goede hygiëne. Zo mogelijk dichten van naden en kieren. Levensmiddelen in koele magazijnen bewaren. Bestrijding van Amerikaanse Kakkerlakken: Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van Amerikaanse Kakkerlakken kunt u het best contact op nemen met...

Duitse kakkerlakken

De Duitse Kakkerlak is de meeste voorkomende Kakkerlak in België. Ze komen vaak in grote aantallen voor, in woonhuizen, bakkerijen, hotels, ziekenhuizen, restaurants en levensmiddelenbedrijven. Omdat ze lichtschuw zijn verschuilen ze zich bij motoren van koelkasten, in, onder en achter keukenkastjes, onder de plinten, in badkamers, in kieren en naden en in leidingkokers. Uiterlijk Duitse kakkerlak: Volwassen dier lichtbruin, 2 zwarte lengtestrepen op borstschild, 1 tot 1,5 cm lang exclusief antennen. Vliegt alleen bij zeer hoge temperatuur. Nimf donkerder van kleur, geen vleugels, vervellen tijdens groei 5 tot 7 maal. Eipakket 0,8 x 0,3 x 0,2 cm groot, bevat gemiddeld 30 eitjes. Ontwikkeling Duitse kakkerlak: Onvolledige gedaanteverwisseling. Eistadium 2 tot 5 weken, per wijfje gemiddeld 7 eipakketjes. Larvale stadium duurt 6 weken, bij lage temperatuur tot ca. 0,5 jaar. Duur van ei tot volwassen dier ca. twee maanden bij 25C. Maximum leeftijd volwassen dier ca. 6 maanden, in laboratorium tot ca. 1 jaar. Leefwijze Duitse kakkerlak: De Duitse kakkerlak is lichtschuw en een alleseter (vochtige en verse voedingswaren). Kunnen 10 tot 40 dagen zonder voedsel. Leeft op donkere, warme, wat vochtige plaatsen, optimale temperatuur is 30C. Voorkeurstemperatuur is 25C tot 32C Schade/overlast van de Duitse kakkerlak: Bevuilen voedsel, verslepen smetstoffen (salmonellosen e.d.). Zijn drager van bacterieen en mijten. Verspreiden een onaangename geur door uitscheiding via de rugklier. Wering/preventie van de Duitse kakkerlak: Afdichten naden en kieren na de behandeling. Afvalstortplaatsen afgedekt houden met 30 cm dikke laag zand of verdichten gestort afval. Zorgvuldige hygiene in acht nemen. Bestrijding van Duitse kakkerlakken: Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van Duitse kakkerlakken kunt u het best contact op nemen met...

Oosterse kakkerlakken

Uiterlijk van een oosterse kakkerlak: De volwassen oosterse kakkerlak is blauwzwart, 2.1 tot 2.8cm lang,   excl. antennen. De vrouwtjes hebben kleine vleugels, mannetjes grotere vleugels, kunnen niet vliegen. Nimf ongevleugeld, zeer donker gekleurd, lijkt op volwassen dier. Eipakket ca. 1 x 0.5 x 0.3cm groot; bevat gemiddeld 16 eitjes. Ontwikkeling van kakkerlaken: Onvolledige gedaanteverwisseling. Duur eistadium bij 20 graden C ca. 80 dagen; gemiddeld 8 eipakketten per wijfje. Larvaal stadium bij bij mannetjes 5 maanden bij 30C en bij vrouwtjes 9 maanden, bij temperaturen onder de 25C langer dan een jaar. Maximum leeftijd volwassen dier bij 20 graden C ca. 9 maanden. Leefwijze van kakkerlakken: kakkerlakken zijn Lichtschuw, alleseter maar bij voorkeur zoet en zetmeel. kakkerlakken kunnen niet goed klimmen op gladde oppervlakten. Oosterse kakkerlakken kunnen 2 tot 4 weken leven zonder voedsel. 15 uur bij -4 graden C is doorgaans fataal, optimale temperatuur ca. 25  graden C. Bevind zich vooral op vochtige, donkere plaatsen in keukens, in kruipruimten/kelder, voornamelijk bij waterleidingen. Schade door kakkerlakken: kakkerlakken bevuilen voedsel, drager van o.a. bacterien en mijten. Verslepen smetstoffen. Verspreiding van een onaangename geur door uitscheiding via de  rugklier. Wering/preventie van kakkerlakken: Zorgvuldig hygiene betrachten, dichten naden en kieren. Strategisch situering en/of inrichting van keukens, vooral van belang in verzorgingsinstellingen en horeca. Levensmiddelen bewaren in koele magazijnen. Voortplantingsbronnen saneren. Bestrijding van kakkerlakken: Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van kakkerlakken kunt u het best contact op nemen...

Papiervisjes

Uiterlijk van het papiervisje: Het papiervisje is vleugelloos en bedekt met fijne schubben Lengte 0,7 tot 1,5 centimeter Vorm van een “worteltje met twee antennen aan de kop en 3 aanhangsels aan het achterlijf Kleur grijsachtig gespikkeld aan de rugzijde Ontwikkeling van een papiervisje: Eistadium bij 25C en 75% relatieve luchtvochtigheid ca 28 dagen Vervellen als larve 8 a 9 keer, volwassen dier vervelt ook nog Levensduur van een papiervisjes ca 2 tot 3 jaar Leefwijze van de papiervisjes: Papiervisjes zijn lichtschuw, verborgen leefwijze Papiervisjes eten voornamelijk koolhydraten, voeden zich met granen, meel, stijfsel, lijm en papier Tevens worden schimmels en/of kleine, dode insecten en mijten genuttigd De optimale leeftemperatuur voor het papiervisje is ca 25C Komt vooral voor onder vochtige omstandigheden Een Papiervisje maakt slangachtige bewegingen bij verstoring (papiervisjes zijn lichtschuw) N.B. papiervisjes kunnen enige maanden zonder voedsel. Schade/overlast door papiervisjes: papiervisjes kunnen in grote aantallen schade veroorzaken aan o.a. papier, behang, wandbekleding, boeken, kleding en synthetisch materiaal. Bestrijding van papiervisjes : Voor vrijblijvend advies over het bestrijden van papiervisjes kunt u het best contact op nemen met...

Bedwantsen

  Uiterlijk Kleur is roodbruin, na maaltijd donkerrood. Het lijf heeft een ovale vorm en bovenkant is plat. Het vrouwtje is ongeveer 5 tot 10 mm groot, het mannetje is iets kleiner. Het vrouwtje legt langwerpige eitjes, meestal langs wanden. Ontwikkeling De duur van ei tot volwassen dier duurt ongeveer 2 maanden. Het vrouwtje legt ongeveer 180 eitjes in haar levens periode. Bij hogere temperaturen is dit aantal veel hoger. De gemiddelde maximale leeftijd van een volwassen dier is 14 maanden. Kan bij de juiste temperatuur (22ºC) wel 30 weken zonder voedsel. Leefwijze Leeft in slaapvertrekken vaak in naden en kieren dicht bij hoofdeinde van bedden. Keert ongeveer iedere week terug voor bloedmaaltijd bij gastheer. Zuigt zich in korte tijd helemaal vol met bloed en gaat vervolgens terug naar schuilplaats. Schade Kan ziektekiemen bij zich dragen en dus verspreiden. Veroorzaakt huidirritatie bij gastheer, vaak bulten en opgezwollen plekken Wering/preventie Ruimtes meteen laten behandelen geen meubels of dergelijk gaan verplaatsen dit zorgt voor...
IP Blocking Protection is enabled by IP Address Blocker from LionScripts.com.